de goeie ouwe tijd, in mijn eerste jaren van training trainde ik in een sportschooltje met oude roestig ijzer, overall hingen fotos op de muur van Arnie, Sergio oliva, Danny padila, Franco Columbo en andere legendes , dat waren mijn goden in die tijd. De tijd waar mijn hart sneller ging kloppen en adrenaline steeg van het horen rammelen van ijzeren platen van 20 kilo schijven tijdens het trainen, het was als muziek in mijn oren. wanneer er iemenad ging banken of
squaten kon ik aan het geluid van de schijven horen hoeveel 20 kilo schijven er aan de halter hing. iedereen kende elkaar in de sportschool en als je in de stad kwam en elkaar tegen kwam kende je elkaar. we hadden allemaal een doel: breder, sterker monsterachtig worden.
Tegen woordig is het geluid van rammelende schijven vervangen door gillende fitness meiden die aan het groeps fitnessen zijn met daarbij behoorende achtergrond muziek. de vrije halters zijn vervangen door machines en als er dan nog schijven of
dumbels zijn dan zijn ze van rubber of zo onhandige moderne vormgeving dat er niet fatsoenlijk mee te trainen is. het is nu allemaal mega geworden, waarbij jij je bijna schaamt omdat jij de enigste bent die zich aan het "uitsloven" bent. terwijl andere leden je aan staan te gapen een beetje rondkijken, wat setjes op de butterfly machine doen, liefst met zo weinig mogelijk gewicht want zweten willen ze niet, en daarna weer een half uur staan te kletsen.
Nee geef mij maar de oude hardcore school met echt ijzer en no nonsens machines.
)
Lineare Modus
