Depressiviteitsklachten

[Loo]

Beste forumleden,

Ik weet het, 99% van m'n topics en posts zijn niet serieus en lopen over van sarcasme, maar af en toe heb ook ik een serieuze kwestie.
Ik praat niet graag over mezelf in serieuze context, maar misschien zijn er leden die zich in mijn verhaal herkennen en mij of zichzelf kunnen helpen.

Ik kamp eigenlijk al tijden met (lichte) depressiviteitsklachten. Zeker al enkele jaren.
Nou schetst het woord "depressie" meteen een beeld waarin je een emo-kid met gitzwart haar en zwarte make-up zichzelf in zijn of haar arm ziet snijden met een stanleymesje. Of aan een zwakke vorm van het menselijk ras, zonder voldoende ruggengraat om zich in deze maatschappij te handhaven.
Maar bij mij is dat niet, nooit geweest ook.

Ik ben een vrij populaire jongen al zeg ik het zelf. Ik denk dat veel "zwakkeren van deze maatschappij", mij best zouden willen zijn.
Ik heb altijd, altijd vrouwen om me heen gehad. Altijd aandacht.
(Maar gek genoeg houdt geen enkele relatie stand, en nee ik ben geen homo)
Ik heb een van de betere fysieken in mijn omgeving. Ik doe de opleiding die ik wil doen. Ik heb geluk met mijn naaste familie.
Ik heb eigenlijk niet veel te klagen.
En toch...toch lig ik regelmatig in mijn bed, en ben ik simpelweg niet gelukkig.
Ik heb dan m'n mp3-speler in, en luister naar rustige depressieve muziek, wat ik heerlijk vind. Ik zie er dan weer tegen op om de volgende dag te beginnen.
En de dagen gaan dan best goed, ik kom er wel doorheen. Ik lach, maak grappen, mensen die me niet goed kennen denken dat ik een hele vrolijke sociale jongen ben. Maar ik ben het niet.
Ik ben lang niet altijd vrolijk, ben niet sociaal. Het is voor mij niet vanzelfsprekend om gelukkig te zijn. Vaak zie ik het leven niet als iets moois.
Ik zou soms gewoon een tijd weg willen gaan, naar thailand ofzo en daar een rondreis door de natuur willen maken. Weg van iedereen.
Begrijp me niet verkeerd ik heb absoluut geen zelfmoordneigingen en ik ben blij dat ik leef. Maar vooral s'avonds, als ik alleen op bed lig, dan zou ik weleens een tijd lang uit mijn eigen locomotief van het leven willen stappen.
Weg uit die sleur van de wekker zetten, eten, werken, trainen, etc.

Uit trainen haal ik ontzettend veel voldoening. Ik heb hier al vaker mijn lof over bodybuilding uitgesproken, hoe bodybuilding voor mij een leidraad in m'n leven is. Het is voor mij een lichtpuntje. Want als bodybuilding geeft me altijd een doel. Altijd iets waar ik me op kan focussen. Het eten van de hele dag, die 1,5 uur per dag knallen in de gym. Pijn lijden, zoveel mogelijk. Dat geeft me een bepaalde rust.
Ik weet wat er gebeurt als ik niet train. Ik beland veel in de kroeg. Drank en drugs zijn dan aan de orde op wekelijkse basis. En dat leidt weer tot andere problemen, bijvoorbeeld serieuze depressiviteitsklachten op basis van een tekort aan bepaalde neurotransmitters.
Maar helaas geeft bodybuilding me ook niet de voldoening die ik zou willen.
Vroeger woog ik 60kg en dacht ik "als ik 65kg weeg en 80kg bankdruk ben ik echt supergelukkig". En toen ik 65kg woog dacht ik; "als ik 70kg weeg dan ben ik superblij". En nu weeg ik 85kg, ik heb een fysiek waar ik vroeger alleen van droomde, doe sets die ik vroeger niet eens uit de beugels kon tillen. Maar ik ben nog steeds niet gelukkig. Hoe groot m'n fysiek ook is, hij gaat me niet de voldoening waarvan ik vroeger zo gedroomd had.

En zo probeer ik een beetje te schetsen hoe mijn depressiviteitsklachten eruit zien. Begrijp me niet verkeerd ik probeer mezelf niet als een zielig iemand te profileren en vraag hier ook geen medelijden. Ik zie het niet als een zware depressie, maar toch denk ik dat ik niet even gelukkig ben als anderen. En soms zou ik willen dat ik "gewoon gelukkig" was, een leuke vriendin waarmee ik alles kan delen, tevreden met mijn fysiek en opleiding, etc.

Meningen?

[BlaqPoet]

Ik zou soms gewoon een tijd weg willen gaan, naar thailand ofzo en daar een rondreis door de natuur willen maken. Weg van iedereen.

Ik zou dat doen, gewoon even weg. Ergens alleen heen, je hoofd rusten. Misschien dat het je wel helpt.
Soms doe ik dat ook gewoon, ergens in me 1tje gewoon rustig zitten en genieten.

[bsbsbs]

Arme loo, je denkt dat je het allemaal zo goed voor elkaar hebt...maar je bent net als de rest om je heen niet meer als een klusmier() die dag in dag uit zijn taakje in de samenleving doet. Probeer er gewoon iets moois van te maken en er niet teveel over na te denken...want het leven is inderdaad zinloos met als enige uitkomst de dood.
En ja je kan dus wel een weekje/maandje/jaartje weggaan, maar als dat voorbij is ben je weer gewoon terug en met een stuk minder poen. Dan is het voor jou te hopen dat je opeens jouw plaats in de samenleving meer waardeert dan dat je eerder deed...anders ga je alleen maar terugverlangen naar dat paradijs en zal je nog depressiever worden.

[roxxe]

[Ryu]

Serieus reageren, mensen. De volgende grapjas gaat op de bon.

[Mr.Mike]

Tja, ik ken het bro. Heb de afgelopen jaren erg veel problemen met mijn gezondheid, ga er niet verder op in maar het komt er op neer dat ik toch zeker veranderd ben en stukken anders ben gaan kijken naar de maatschappij en het leven in algemene zin.
Voor mij betekent training ook erg veel, ook al zit ik nu al een tijdje op onderhoud. Het geeft je zoveel voldoening ook al ben je toch veel met en in jezelf bezig. En gaat het vaak toch onbewust ten koste van andere dingen.

Heb ms wel wat tips voor je, stuur je morgen even een pm.
Heb je hier al eerder met iemand over gepraat trouwens?

[Sophiej]

Tja dat sociale populaire leventje wat als je alleen bent, naarmate de avond vordert niets lijkt dan maar een leeg omhulsel zonder enige inhoud.. Heb ik ook wel eens last van. Wil niet zeggen dat ik vind dat ik geen leuk leven heb, maar het gevoel dat er iets ontbreekt oid. van echte waarde, ipv alleen maar dat oppervlakkige gelul van anderen.. dat is er wel. Voornamelijk als je alleen bent en tijd heb om even na te denken. Het enige wat ik erop kan zeggen is, je bent iig niet de enige die er zo bij denkt en respect dat je het zo gewoon ff getypt heb

[roxxe]

misschien kun je iets doen voor iemand anders?

word een held voor iemand anders

[Samu]

Ik herken sommige punten wel. Mijn tip: niet zoveel nadenken. En zeker niet wanneer je in bed ligt en al helemaal niet naar depressieve muziek luisteren.

[Robj]

Ik denk dat er maar weinig mensen zijn die echt gelukkig zijn! Tuurlijk zegt iedereen van wel, maar iedereen kent tegenslagen. Misschien dat je je beter voelt nu de zomer er weer aankomt. Of begint de 'ellende' nu pas echt

Ik denk niet dat een reis door Thailand echt gaat helpen. Als je niet weet wat je wilt in je leven is dat misschien wel een goede optie, maar je vertelt dat je de juiste opleiding etc gekozen hebt....

Ontwikkelingswerk kan misschien wel helpen. Dan weet je pas hoe gelukkig je moet zijn met een leven in weelde!

Uiteindelijk is het leven gewoon kut

[SHUTTERSPEED]

Ik weet niet wat je voor werk / opleiding doet maar misschien moet je een tijdje gaan backpacken.

Maar feit dat je niet echt helemaal gelukkig bent kan ook goed komen dat je gewoon nog niet iemand ontmoet hebt met wie je echt een langere relatie kunt hebben.
Is het iets in je karakter misschien dat je snel op iemand bent uitgekeken of dat je te perfectionistisch wilt leven? Dat kan namelijk ook een flinke druk op je hebben.

Ik heb soms ook dat ik gezellig bij vrienden ben en ik denk - het leven zou toch nog wel iets perfecter kunnen zijn? - terwijl je in vergelijking met andere mensen eigenlijk een top leventje hebt.

[Clein]

I feel ya bro

ik heb het ook, maar bij mij is het altijd rond oktober/november. de overgang van zomer naar de herfst. een soort van winterbleus; had nergens zin in, kon maar moeilijk uit bed komen, moeite met eten en er zat totaal geen ritme in mijn leven. ik heb jaren gekend dat het rond die periodes echt niet lekker ging, maar ik moet toegeven dat het nu sinds een jaar of 2 het stukker beter gaat. het rare is dat het eigenlijk het hele jaar lekker gaat behalve dan bij die overgangsperiode.
wat mij ook zeker heeft geholpen is dat ik uiteindelijk wist wat ik met mijn leven wilde. ik heb hiervoor eerst 2 jaar lopen kutten op een HBO opleiding, nou ik kan je wel vertellen dat je daar ook depressief van wordt, als je niet weet wat je met je leven moet.
ik had het toendertijd op een gegeven moment helemaal gehad. ik had het gehad met mijn opleiding, met mijn omgeving, het sporten, met alles. ik had zoiets van.....weet je wat.....iedereen kan lekker ff het heen en weer krijgen......ik pakte mijn spullen en ben alleen voor een week naar turkije gegaan. heb daar gewoon lekker in mijn eentje gechilled en ben daar zeker ook tot rust gekomen. was ook wel spannend, omdat het mijn eerste keer was dat ik alleen op vakantie ging.

ik zat vroeg vol met levensvragen, maar ik weet dat er nu zoveel meer is dan dit kleine kikkerlandje. ik hoop niet dat als ik uiteindelijk op mijn sterfbed lig en mijn hele leven overdenk dat ik tot de conclusie kom dat ik leef om te werken, mijn huisje, boompje, beestje heb. mij druk zit te maken om materialistische shit, zoals hoe groot mijn plasmascherm wel niet moet zijn en tijdens de vakanties jaar in jaar uit niet verder ben gekomen dan een camping aan de nederlandse kust, waar je de hele dag met je dikke reet voor je caravan zit met een koud biertje in je hand en vrouw de aardappelen aan het schillen is.

[Mr.Mike]

Origineel gepost door Llounge

ik had het toendertijd op een gegeven moment helemaal gehad. ik had het gehad met mijn opleiding, met mijn omgeving, het sporten, met alles. ik had zoiets van.....weet je wat.....iedereen kan lekker ff het heen en weer krijgen......ik pakte mijn spullen en ben alleen voor een week naar turkije gegaan. heb daar gewoon lekker in mijn eentje gechilled en ben daar zeker ook tot rust gekomen. was ook wel spannend, omdat het mijn eerste keer was dat ik alleen op vakantie ging.

Dit kan ik dus zeker waarderen he

[CoD]

Origineel gepost door Ryu

Serieus reageren, mensen. De volgende grapjas gaat op de bon.

Als een moderator dit zegt, dan luister ik voortaan wel. (Dr. Wolf heeft me dat wel geleerd )

[Clein]

het vage is eigenlijk dat als je zoveel gaat nadenken, je uiteindelijk gaat nadenken in het negatieve (en ik kan het weten hehe).
wat mij zeker heeft geholpen is het stellen van doelen in mijn leven. weten wat je wilt. ik doe nu een opleiding waar ik heel veel voldoening uithaal en zo kan het kiezen van een juiste opleiding of baan een wereld van verschil maken, althans voor mij. en al die andere dingen zoals het sporten, eten geven mij naast de voldoening ook een structuur in mijn leven en dat heb ik ook nodig.
ik weet ook dat na mijn opleiding, de kans erg groot is dat ik naar het buitenland verkas voor een aantal jaren om daar aan het werk te gaan. dit leven, deze wereld heeft mij zoveel meer te bieden dan alleen het kleine nederland en dat wil ik zien ook! heb ik het op een gegeven moment gehad, dan kan ik altijd nog terugkeren en hier aan de slag gaan. dit soort vooruitzichten geven mij ook voldoening.
mijn huisje, boompje, beestje komt nog wel


@ mike: thanks

[guardian]

Leuk dat je een dik fysiek hebt, sociaal bent, chicks bij de vleet en een goeie opleiding hebt. En nu niet meer ongelukkig zijn he, zodat we geen nieuwe klachten horen. Succes!

[bascross]

Ik weet niet hoe serieus je het leven neemt, misschien té?

Eigen voorbeeldje:

Vroeger was ik al ''depressief'' als ik slecht presteerde op school, nu niet meer. Over 80 jaar ben je dood, wat heb je dan aan al je diploma's? Natuurlijk moet je wel genoeg doen, om iets te bereiken, want van een uitkering word je ook niet gelukkig.

Nu denk ik, waar maak ik me zorgen over? Ik heb tijd zat om wat dingen te bereiken, rustig aan, wat meer genieten, wat minder belangrijke zaken.

Dit komt voornamelijk door een lichamelijk ''probleem''(hier wel bekent).

Nog een voorbeeldje:
Vroeger wou ik profvoetballer worden, wie niet? Nu mag ik niet eens meer voetballen, eigenlijk van de ene op de andere dag, met andere woorden, maak je niet druk, het leven is niet zo belangrijk.

[MMN]

wat mij wel eens tot rust brengt is 200 ug LSD

was niet depressief ofzo, maar soms denk je waar ben ik mee bezig, dat vaste saaie zelfde ritme elke dag. soms vind ik gewoon dat je alles eens van een andere kant moet zien ik deed dit met LSD maar dat kan natuurlijk ook op allerlei andere manieren.

[MMN]

wat mij ook voldoening geeft is dingen gewoon doen.
bv als je iets wilt het gewoon doen en schijt hebben aan alles.

gewoon gekke dingen doen wat je normaal nooit zal doen. kon je een beetje uit die regelmaat

[guardian]

Origineel gepost door bascross

Ik weet niet hoe serieus je het leven neemt, misschien té?

Eigen voorbeeldje:

Vroeger was ik al ''depressief'' als ik slecht presteerde op school, nu niet meer. Over 80 jaar ben je dood, wat heb je dan aan al je diploma's? Natuurlijk moet je wel genoeg doen, om iets te bereiken, want van een uitkering word je ook niet gelukkig.

Nu denk ik, waar maak ik me zorgen over? Ik heb tijd zat om wat dingen te bereiken, rustig aan, wat meer genieten, wat minder belangrijke zaken.

Dit komt voornamelijk door een lichamelijk ''probleem''(hier wel bekent).

Nog een voorbeeldje:
Vroeger wou ik profvoetballer worden, wie niet? Nu mag ik niet eens meer voetballen, eigenlijk van de ene op de andere dag, met andere woorden, maak je niet druk, het leven is niet zo belangrijk.

Idd "bascross". Btw; als je dood bent kan je ook niet meer depressief zijn, just saying.