Kan je de 'binnenkant borst' trainen?

[Big T]

Een van de meest controversiële discussieonderwerpen als het over bodybuilding-training gaat is de binnenkant borst theorie. Voor de ene een ontegensprekelijke waarheid, voor de andere een eeuwige mythe. Binnenkant borst staat voor het gebied waar de pectoralis major (of grote borstspier) aan het sternum (of borstbeen) gehecht is en de spiervezels die zich kortbij dat hele gebied bevinden. De theorie houd in dat je door middel van een bepaalde training dit gebied van de borstspier zou kunnen benadrukken, met de verwachting dat dit deel van de spier (dat vaak achter lijkt te lopen) extra zou groeien.

Omdat een mooie, volle borst één van de belangrijkste esthetische punten is van elke bodybuilder, komt deze vraag bij veel beginners dan ook vaak genoeg naar boven. Maar zelfs sommige ervaren atleten lijken ervan overtuigd dat het niet onmogelijk is. Hoe zit het nu eigenlijk; bestaat er een binnenkant borst? Kan je bepaalde delen van een spier benadrukken? Tijd om de waarheid te achterhalen!

Leg uit waarom je de binnenkant borst wél - of juist niet kan trainen

Houd hierbij rekening met volgende elementen:

• De anatomie van het lichaam (foto's, links etc...)
• De fysiologie (hoe werkt de anatomie?) (foto's, links etc...)
• Wat zegt de wetenschap?
• Wat zeggen professionele trainers?
• Wat zeggen andere experts in het vakgebied?
• Wat zijn je eigen ervaringen?
• Als je nu rekening houdt met alles wat je weet: wat is je conclusie?

Let op dit is slechts een suggestie van de richtlijnen die je kan gebruiken: je mag indelen volgens je eigen categorieën, onderbouw met voorbeelden uit de praktijk en wetenschap indien mogelijk.

Van alle posts wordt er in een poll door de leden één winnaar gekozen die het meest complete artikel kan schrijven. Prijs voor deze week:

• 1000 Karma punten
• Tegoedbon om te gebruiken bij Sportfood.nl van €5 bij een bestelling onder de €50 en €10 bij bestelling boven de €50.

Succes!

Gerelateerde Topics

• Binnenkant borst
• Binnenkant borst (uiterst serieus)
• Binnenkant borst, onderkant biceps enz enz
• binnenkant bovenborst
• http://forum.dutchbodybuilding.com/f...er-eens-85187/

Waarschuwing: dit is een serieus topic: kinderachtige, off-topic reacties of grappen worden verwijderd met als bonus een gele kaart.

[Glenn GX]

Dit is een compilatie (en deels aangevuld) van posts die ik op verschillende boards heb gepost en zo een artikel ervan heb gemaakt. Het is een lang artikel geworden. Neem de tijd om het rustig te lezen, een (online) medisch woordenboek bij de hand hebben is een aanrader. Ik heb erg veel tijd besteed aan het doorpluizen van (complete) onderzoeken, ik heb getracht het belangrijkste eruit te filteren. Ik gebruik geen dikgegedrukte zinnen in mijn geciteerde studies omdat ik de nadruk op de context wil leggen van de gehele citatie.

Let op: isoleren van de binnenkant borst kan niet, er is anatomische gezien geen binnenkant borst. Waar ik het over zal hebben is de regionale stimulatie van binnenkant borst. Als ik het heb over binnenkant van de borst bedoel ik niet de orgio, maar het gebied eromheen. Is het mogelijk om de binnenkant borst extra te stimuleren, waardoor regionale hypertrophy ontstaat?

De mensen die NIET geloven in de regionale stimulatie van binnenkant borst hebben slechts een zwak (niet-wetenschappelijk) argument om hun standpunt te onderbouwen:

Als een spier verkort dan doet deze dat over de gehele lengte en niet aan 1 kant.
Je kan dus niet 1 kant accentueren waardoor het dus onmogelijk wordt binnen/buitenkant te trainen.

En:

Spieren bestaan uit vezels, die vezels zijn eigenlijk cellen die bijna altijd over de gehele lengte van de spier lopen. De cellen groeien in diameter, waardoor de gehele bundel aan vezels dikker wordt. Een cell kan niet bovenaan of onderaan alleen groeien, maar alleen in geheel.

Dan is er nog de kettingtheorie:

ik vergelijk het altijd maar zo:
stel je neemt een auto, en maakt daar aan de trekhaak 3 kettingen, eentje recht, eentje schuin naar links, en eentje schuin naar rechts. Dan kan je, als je aan die kettingen trekt, wel bepalen aan welke ketting je meer trekt, maar je kan IN DIE KETTING NIET BEPALEN AAN WELKE SCHAKEL JE MEER TREKT snap je?

Zo is het dus ook met je borstpier.

Wat blijkt nu? Helaas is het niet zo simpel, er moet verder gekeken worden (dan wat anatomisch zichtbaar is):

Each fiber within a muscle runs from its origin right to its insertion. In other words, every muscle fiber spans the entire length of a muscle, right?

Wrong! Recent research has shown the opposite to be true in most cases. Muscle fibers are actually segmented and joined with other muscle fibers/segments to form a long ensemble that will eventually link both attachments together. Both ends of the connected muscle fiber segments are joined together via a collagen bridge or myotendinuous junction (the latter serving to pass tension from one segment to the next). (Hijikata et al. 1993, Young et al. 2000)

Furthermore, it seems that each strip/segment of a muscle fiber is selectively linked to its own set of motor axons. (Paul 2001) This means that not only are muscle fibers really divided into shorter segments aligned in series, but that each segment has its own source of activation.

Wat een wetenschapper zegt over zulke theorieën:

With more sophisticated information-handling capabilities has come the ability to organize data about muscle structure and function into comprehensive biomechanical models that can be used to gain insight into the physical properties and neural control problems of a complex musculoskeletal system.
However, such models depend critically on appropriate representations of the modelled elements. When parameters describing the muscles are incomplete or faulty, the models can fail to satisfy expectations and can provide misleading predictions.
...
If all muscles were built in the same way, it would be easy to describe a muscle using a single set of standard parameters. However, skeletal muscles come in an impressive assortment of shapes and sizes, matched by an equally diverse set of functional properties. The type of information about these elements that seems most interesting to the anatomist may be insufficient or irrelevant for use in modelling applications.

Richmond, Elements of Style in Neuromuscular Architecture, AMER. ZOOL., 38:729-742 (1998)

Laten we eerst kijken wat andere mensen zeggen.

Post van Milos Sarcev:

I have very little time as I just visited Aruba and Japan and while I was there I didn't have much time to participate on the board...Sorry.
Also this question will take me some time to bring out the references to what I am saying as many people would be jumping on the conclusion that THERE IS NO WAY that inner chest fibers could be stimulated to higher degree in any particular exercise...
Statement that complete fiber gets stimulated regardless of the grip used is what I am hearing from many "experts"...

Well, if I would have always listen what was served to me as "scientifically proven" I wouldn't have tried many techniques that I am using today - as it was explained to me that I would be wasting my time...

I am always very open minded and I don't accept anything as true until I discover it for myself...
So, I observed many guys training and changed my training style constantly in quest to find what best works for me...

To return to the subject here - in case of INNER chest - very early in my career while I was back in Yugoslavia I had a chance to watch few guys develop their physiques while training for several years.
Some guys that I observed who were using very narrow (close) grip on bench press exercises (free weight, Smith machine and even d-bells) seemed to develop inner chest more than guys that used regular or wide grip...

Also some guys that had unorthodoxly wide grip seem to develop outer chest to the higher degree...
I tried it myself and realized the difference.

Simply - raise your arms (one arm?) in front of you and move it towards the center of your body (inwards).
As muscle shortens touch your chest and see what happens.
Than move the arm outwords (like you would if you would have wide grip) while touching your chest and see what happens than...
While muscle is contracted try to feel the difference in inner and outer chest while having both grips and I hope you'll realize why I believe (BTW - I am 100% certain) that close grip (on bench press) does stimulate inner fibers more than the regular or wide grip.

I talked about this once with Marcus Ruhl as he is very proud of his chest development...
He said that the secret to his crazy outer chest was exactly extremely wide grip he was using for many years.

Now, I don't just claim this for CHEST - but for ANY other muscle as well...
I am 100% certain that one part of the same muscle CAN be stimulated more than others...

Not looking only at genetic differences I claim that we do see different shapes of the muscles on different people - exactly due to THIS reason. Specific ways of doing particular exercises can shape the muscles differently!

Sometimes nature of the jobs determines what kind of activity they are forced to do on daily bases and it is viseable that specific activity (exercise or just some physical work) makes them develop some muscles in very specific way.
Experts claim that different shape of the muscle is ONLY due to different genetic...I claim that repetitive physical activity (i.e. CERTAIN EXERCISE or nature of the job for some people) can influence specific muscle development.

As you know in many exercise besides the primary mover (muscle we train) other muscles got involved as well (secondary movers). Stabilizers get involved as well...But SPECIFICS of the exercise (grip, range of motion, angle...etc, etc...) can determine SPECIFIC muscle stimulation and therefore - development.

IF you are in controle with your body and IF you can feel every muscle as you exercise - you will soon realize that you can even direct contraction of some fibers more than other...I do that all the time

En nu wat andere meningen (met dank aan Mantronik):

3XL:
De origio (oorsprong) van de pec loopt over een groot bereik, sleutebeen, borstbeen/rib, rib.
Door de hoek van de beweging te veranderen verander je dus de vezelbanen die je belast.
Maar je belast deze nog steeds over de gehele lengte, dus van origio tot insertie en niet alleen aan 1 kant

Wat gelovers in het middenborstprincipe aanhangen is dat je maar 1 kant belast (in dit geval alleen origio).
Het is bij bv schuindrukken echt niet zo dat je alleen de aanhechting aan je sleutelbeen belast en dat er aan de kant van je bovenarm niets gebeurd.

Nogmaals, je belast dus wel de bovenste banen, maar gewoon over de volle lengte.

...

1 van de verklaringen dat mensen de binnenzijde voelen is juist dat de vezels tegen de aanhechtingsrichting in worden gedruk. Maar dat wil nog niet zeggen dat de spier daar meer belast word.

Charles Glass:
The seated machine presses are done while holding the vertical support bars outside the horizontal handles, so that the palms face each other. Glass prescribes this to stress his client's outer pecs

Ronnie Coleman:
you should prioritize your energy expenditures so you build overall mass with your first exercise, upper chest with your second exercise, lateral pecs with your third and lower pecs with your fourth.

John Hansen, natural mr Olympia:
At the first workout I use basic exercises that hit all areas of the chest for maximum growth. It stimulates growth in the middle pecs, the upper pecs, the outer pecs and the upper-inner pecs.

Once I’ve blasted my upper and middle pecs with two basic exercises

To keep constant tension on my outer pectoral muscles, I stop the movement about 10 inches short of where the dumbbells would touch.

The flat-bench flye is an awesome exercise for the outer pecs
etc etc

Greg Zulak:
People who believe in noncontiguous innervation, as it’s called, say it takes only one exercise to stimulate a muscle completely, so there’s no need to do, for example, incline presses for upper pecs; cable crossovers for inner pecs; wide-grip dips, wide-grip bench presses and three-quarter dumbbell flyes for outer pecs; and decline presses for lower pecs. Do any chest exercise you wish, the proponents of noncontiguous innervation say, and the entire chest gets worked. I say that’s a bunch of bull.

Dumbbell flyes:
Pulling your elbows wide and back in line with your shoulders or below your ears gives your pecs a good extra stretch, while bringing your dumbbells back over the chest so they touch helps to work some of the outer and inner pecs.

If you wish, you can try to touch your elbows together at the top, which gives greater contraction to the inner pecs.
If you feel you need to develop more outer pec, don’t bring the dumbbells all the way up

Cable cross over
For lower-inner chest work make your hands cross at the crotch. For upper-inner chest stimulation use the lower pulleys for crossups

Charles Poliquin:
You can't emphasize training inner chest if there is none...
Work on both heads of the pectoralis major and the inner chest will come.
The inner chest concept comes from neurological perception.


Wetenschappelijk bewijs

Een 'nieuwe' theorie uit begin jaren '90 is de Partitioning Hypothesis. Dit is een theorie die is voortgekomen uit wetenschappelijk onderzoek omdat men dingen ontdekte die men niet had verwacht. Vroeger werden de werking van spieren anatomisch verklaard. Dit bleek echter zeer onjuist.
De onderzoeken hieronder gaan hier verder op in. Het is een consensus geworden omdat alle studies op dit gebied elkaar bevestigen. Men neemt vaak dezelfde spieren (laterale en mediale gastrocnemius -LG/MG- en biceps brachii en onderarmspieren) zodat de validiteit van de resultaten beter is. Men borduurt verder op de vernomen resultaten en kennis. Ik heb helaas vrij weinig kunnen vinden van de pectoralis major (op 1 EMG studie na), dus ik heb onderzoeken gebruikt van vogels, die anatomisch gezien, een soortgelijke pectoralis hebben. Er is echter wel vraag naar onderzoek naar de pectoralis major (vooral EMG en MRI studies, naast de gebruikelijke histochemie en glycogeen depletie methodes), dus het zal een kwestie van tijd zijn voordat we daarvan de juiste valide resultaten gaan zien (met hopelijk veel variaties in gerichte borstoefeningen).

Dit is een stukje van wat Partitioning Hypothesis inhoudt:

The Partitioning Hypothesis

The notion that individual muscles might be subdivided, at least functionally, is not new. Many textbooks describe parts of muscles, such as the human deltoid and pectoralis major muscles, which are said to subserve
different functions. Most practitioners of clinical muscle testing utilize this functional localization. The anatomical basis for and the details of this partitioning, however, have only recently been investigated rigorously.

One of the earliest and most influential studies in this field was that of Cohen.3 He showed that stretching a small strip of cat rectus femoris muscle resulted in the reflex contraction of that strip and not other parts of the muscle. This observation was perceived as an even more precise localization of the stretch reflex than that described by Liddel and Sherrington.4 Beginning in the late 1970s, a second piece of evidence suggested a subdivision of individual muscles. Researchers in several laboratories working on different muscles showed that the histochemical fiber type composition of a single muscle was not uniform throughout the muscle.F7 Different regions of a muscle contain different proportions of fast and slow, or oxidative and glycolytic, fibers. Because it is well known that individual alpha motoneurons innervate muscle fibers of only single histochemical types? these histochemical results meant that the innervation territories of single alpha motoneurons are not uniformly distributed in a muscle.

The significance of these observations was perceived early by Letbetter,9 who examined the innervation patterns of the cat ankle extensor muscles MG, LG, and SOL. Although he did not publish extensively, his work
lays most of the intellectual framework for the partitioning hypothesis.

This hypothesis states simply that most mammalian skeletal muscles (and their motor nuclei) are composed
of smaller elements called neuromuscular compartments. For the ankle extensor muscles, English
and Letbetterlo described these elements as the portion of a muscle innervated by a primary muscle nerve
branch. As a muscle nerve enters a muscle, it branches, and those branches course to different regions
of the muscle. In the cat and rat LG and MG muscles, these naturally occurring first-order branches of the
muscle nerve are usually the last major subdivision of the nerve before it divides into multiple small fascicles,
which pass to the end-plate region of the muscle (Gatesy SM, English AW; unpublished observations).1° Using
the method of glycogen depletion, English and Letbetterlo described the innervation territories of these compartment branches as distinct and virtually nonoverlapping territories (Fig. 1A). Stimulating isolated single motor units (an alpha motoneuron and the muscle fibers it innervates) in the LG muscle, English and Weeks
were able to show, using both evoked electromyographic (EMG) activity mapping" and glycogen depletion,12 that the innervation territories of single units correspond quite precisely with those of the compartment
branches. That is, the muscle fibers innervated by a single motoneuron are not widely distributed in the muscle, but are confined to the innervation territories of a neuromuscular compartment. The axon of any motoneuron thus branches into one and only one compartmental nerve branch. Individual motor units are
partitioned, and the organizational plan of those partitions is centered on the compartment branches of the
muscle nerve. Not surprisingly, the neuromuscular compartments of cat and rat LG muscles contain different proportions of muscle fibers of different types.13.14 Each compartment is innervated by a different subset of motoneurons of the LG muscle's motor nucleus. If different proportions of slow-twitch
versus fast-twitch motor units are found in different compartments, then the muscle fiber type composition of the different compartments would be expected to differ. Using this same logic, we would argue that the finding that many muscles are not uniform with respect to muscle fiber type supports the argument that the motor units in those muscles are partitioned into neuromuscular compartments.

English et al, Compartmentalization of muscles and their motor nuclei: the partitioning hypothesis, Phys Med Dec1993;73(12):857-67

Nu wil ik een onderzoek laten zien die aantoont dat er daadwerkelijk regionale groei kan optreden in spieren, die dus ingaat tegen de bekende theorie betreffende fysiologie:

The purpose of the study was to determine whether varying biceps exercises, as commonly used by bodybuilders, produces a differential growth pattern in three regions of the muscle: near the origin (top of the arm), the belly (middle of the upper arm) or near the insertion (at the bottom of the upper arm).
...
To determine the changes in the subjects' biceps as a result of the training, the researchers used MRI.
After 12 weeks all areas of the biceps showed growth, with the greatest change appearing in the lower biceps, near the insertion of the muscle.
Investigators thought that was because it's the part of the biceps most affected by maintaining the hand in a typical curl position.
The next most affected portion was the belly, followed by the top of the upper arm.

1 Price, T., et al. (2005). Biceps brachii regional growth in response to 12 weeks of resistance training. Med Sci Sports Exer. 37:S131.

Een zelfgemaakte compilatie van een veel geciteerd onderzoek, die onderzoekers stimuleerde om meer research te doen naar het neuromusculair systeem:

This paper reports the results of experiments on one type of motor unit in LG, the large, fast twitchfatiguable
(Type FF) motor units. The results are supportive of the hypothesis that each neuromuscular compartment contains a discrete population of motor units. A preliminary report of these data has been made (English and Weeks 1982).

...

In general, these results support the hypothesis put forth in previous studies from this laboratory (English and
Letbetter 1982a, b; Letbetter 1974), that neuromuscular compartments, defined in cat ankle extensors as
the muscle fibers supplied by primary muscle nerve branches, contain discrete populations of motor units. This hypothesis implies that a neuromuscular compartment is the smallest aggregation of muscle fibers which are innervated by distinct or separate groups of motoneurons.

It has been proposed elsewhere (English 1984), that the compartmentalization of these, and other vertebrate
skeletal muscles, about primary branches of their muscle nerves may subdivide the neuromuscular apparatus into modules for the neural control of movement.

English and Weeks, Compartmentalization of single muscle units in cat lateral gastrocnemius, Exp Brain Res (1984) 56:361-368

Peer-review die aantoont dat er wel degelijk regionale groei kan optreden door gerichte krachttraining:

Skeletal muscle is a heterogeneous tissue that exhibits numerous inter- and intramuscular differences (i.e., architecture, fiber composition, and muscle function). An individual muscle cannot be simplistically described as a compilation of muscle fibers that span from origin to insertion. In fact, there are unique differences within a single muscle and within single muscle fibers with respect to fiber size and protein composition. Electromyographic data indicate that there is selective recruitment of different regions of a muscle that can be altered, depending on the type of exercise performed. Longitudinal resistance-training studies also demonstrate that individual muscles as well as groups of synergist muscles adapt in a regional-specific manner. The author speculates that no single exercise can maximize the hypertrophic response of all regions of a particular muscle. Thus, for maximal hypertrophy of an entire muscle, athletes (particularly bodybuilders) are justified in incorporating various exercises that purportedly stimulate growth in a regional-specific manner.

Antonio, Nonuniform Response of Skeletal Muscle to Heavy Resistance Training: Can Bodybuilders Induce Regional Muscle Hypertrophy? The Journal of Strength and Conditioning Research: Vol. 14, No. 1, pp. 102–113

Dit is een hele interessante review(Kawakami, 2005): http://www.shobix.co.jp/ijshs/tempfi...4/20050199.pdf
De wetenschapper geeft met studies (en reeks aan afbeeldingstechnieken) aan dat een spier door krachttraining nonuniforum hypertrofieert. Door dit te lezen krijg je een idee hoe een spier werkt (ipv op basis van anatomie/oppervlakkig fysiologie).
Verder wil ik aantonen dat een spier NIET zoals een ketting werkt, want dat is niet wetenschappelijk bewezen. Biomechanica van skeletspieren zijn complexer en anders dan wat men doorgaans denkt.

Thus, the effect of pennation angles on muscle force production, and the functional impact of their increase, may be much greater than previously thought. The magnitude of muscle-tendon interaction varies among individuals, and it changes as a result of strength training (Kubo, et al., 2002)

En wordt versterkt door het volgende onderzoek:

It is also important to point out that it has been shown in younger adults that training-induced muscle hypertrophy (measured by use of MRI) can be nonuniform along the belly of the muscle.
…
The data indicated that strength training-induced muscle hypertrophy was greatest in the region of largest CSA (at midthigh) and the increases in CSA became progressively smaller toward the proximal and distal regions of the quadriceps femoris (QF).

Hakkinen et al, Selective muscle hypertrophy, changes in EMG and force, and serum hormones during strength training in older women, J Appl Physiol 91: 569-580, 2001

Hypertrofie is dus niet uniform over de gehele spier die getraind wordt.

Verder blijkt er (zoals al werd vermeld in het stukje van Partitioning Hypothesis) dat spieren geïnnerveerd worden door een ongelijke verdeling van motor units (groep neuronen). Een spier is verdeeld in een complexe array. Een spier bestaat uit compartimenten, geïnnerveerd met elk hun eigen individuele zenuwtak (en dus motor unit). Een spier wordt dus verdeeld in individuele subunits die onafhankelijk gestimuleerd kunnen worden:

The partitioning hypothesis is based on the fact that an individual muscle is arranged in a more complex array than simply fibers attaching at aponeuroses, tendons, or bones with a single muscle nerve innervation. Neuromuscular compartments, which are distinct subvolumes of a muscle, each innervated by an individual muscle nerve branch and each containing motor unit territories with a unique array of physiological attributes, are described. In addition, the organization of individual muscles into these subunits is paralleled by the organization of their parent motoneurons within the spinal cord. These notions are detailed in a review of data derived from studies performed primarily in cat and rat models. Recent data derived from morphological and anatomical study of human muscles support the existence of similar neuromuscular partitions. These data are complemented by physiological studies, the results from which suggest that partitions may have functional or task-oriented roles; that is, different portions of one muscle may be called into play depending on the task demands of the situation.

English et al, Compartmentalization of muscles and their motor nuclei: the partitioning hypothesis, Phys Med Dec1993;73(12):857-67

"Compartmentalization," or the division of muscles into anatomically and/or functionally distinct subvolumes, has become recognized increasingly as a potentially important aspect of organization and control for many muscles. Most commonly, the term has been reserved to describe the situation in which different sets of motor units occupy different subvolumes within a single muscle (English and Weeks, 1984). These different subregions are usually supplied by different "primary" branches of a muscle nerve, and could, at least in principle, be controlled differentially by the nervous system, if the associated sets of motoneurons were to be activated at different times.
...
If compartments are used as separate entities during normal movement, the argument would seem compelling to treat them as if they were separate muscles.

Richmond, Elements of Style in Neuromuscular Architecture, AMER. ZOOL., 38:729-742 (1998)

Similarly, analysis of the different contributions of cat leg muscles to ankle joint torques revealed that the gastrocnemius muscles (LG and MG), which are thought to be plantar flexors of the foot, exert very substantial abduction (toe-out) torques as well." Activation of distal compartments of the MG muscle, through the crossedextensor reflex, produce nearly pure plantar-flexion torques, whereas cutaneous (surd) nerve stimulation, which recruits motor units in proximal as well as distal compartments of the MG muscle, produces both plantar-flexion and abduction torques.s4 Thus, even when a compartmentalized muscle attaches via a
single, long tendon, the capacity for significant functional or mechanical partitioning may exist.

...

The partitioning hypothesis thus suggests that the elements of the CNS control of movement are not whole
muscles but subsets of muscles. Regulation of movement is thus focused onto the control of excitability of
motoneuron aggregates based on compartment nuclei rather than whole motor nuclei.

The principle underlying the partitioning hypothesis, that muscles are composed of smaller elements, has
received relatively broad support.

English et al, Compartmentalization of single muscle units in cat lateral gastrocnemius, 10.1007/BF00236292

Diagram uit English et al, Compartmentalization of single muscle units in cat lateral gastrocnemius, 10.1007/BF00236292



Borstspier van een vogel bestaat uit neuromusculaire verbindingen verdeeld over de spiervezel. De vogel maakt fly/vliegbewegingen waarvan de spanning van de spier zich lateraal (van orgio naar insertie) verplaatsen.

The neuromuscular junctions, revealed after histochemically reacting the intact muscle for acetyl cholinesterase activity, were arranged in discrete bands, separated by intervals of between 0.94 and 6.70 mm, with a mean value of 3.14 mm. The quail pectoralis muscle is thus composed of discontinuous, tapered muscle fibers, arranged in an overlapping series. It is therefore a muscle in which tension is transmitted laterally between muscle fibers

Gaunt et al, The composite structure of quail pectoralis muscle, 10.1002/jmor.1052120104

en:

Muscle fibers can run the length of short muscles, but in long muscles, most end intrafascicularly at one or both ends, so that they form overlapping arrays from muscle origin to insertion (Gaunt and Gans, 1992; Trotter et al., 1995)

Richmond, Elements of Style in Neuromuscular Architecture, AMER. ZOOL., 38:729-742 (1998)

Resultaat van een actieve (extensor carpi) ulnaris spier, die een ongelijkmatige verdeling van de kracht veroorzaakt over de verschillende delen van de spier en pees. Dit laat zien dat een smalle lange spier met een relatief lange pees ook een ongelijke krachtverdeling laat zien door MU's:

These observations lead to the conclusion that motor units in different compartments might be activated according to different patterns, at least during locomotion. How this differential activation might translate to a different functional conclusion is not clear, as it is assumed that transmission of all forces through a common tendon must lead to a common mechanical action.31 Two recent studies have brought into question this notion that there is a common mechanical action of all portions of long tendons. Examination of the forces produced by activity of single motor units in cat extensor carpi ulnaris muscles shows that these forces are not distributed equally to different parts of this single tendon.32 Stimulation of individual motor units produces forces on all parts of the tendon, but the relative contribution of forces on the different tendon parts varied from unit to unit.
...
In addition, the results of these studies have implications for how cutaneous or reflex-induced stimuli might activate different partitions of human muscles in a selective manner.

English et al, Compartmentalization of muscles and their motor nuclei: the partitioning hypothesis, Phys Med Dec1993;73(12):857-67

Anatomie van onderarm, pijl wijst naar m. extensor carpi ulnaris


Nonuniforme verdeling van MU's in pectoralis van duiven. Sternobrachialis (SB) en thoracobrachialis (TB) zijn de anatomische delen van de pectoralis (pars thoracicus), die gescheiden zijn met een aponeurotisch centrale pees:

Some muscles are morphologically partitioned into ‘‘neuromuscular compartments,’’ muscle subvolumes identified primarily by the nearly exclusive innervation of a primary branch of the muscle nerve. These muscle subvolumes may differ in muscle fiber type and/or fiber architecture. Motor neurons innervating these subvolumes may also be distinguished by a preferential receipt of afferent information, either generated from central or peripheral sources (for review seeWindhorst et al., ’89). Differential activation of different regions in
a muscle has been demonstrated (Windhorst et al., ’89), and this regional activation may reflect the independent control of muscle output at the compartment level (see also English, ’84). There is evidence for such functional partitioning of the pigeon pectoralis. Stimulation of the primary muscle nerve to the SB

produces depression and protraction of the wing whereas stimulation of the nerve to the TB produces depression and retraction (Dial et al., ’88). Differential activation of the two major components of the pectoralis (SB and TB) has also been demonstrated during takeoff and landing versus steady state flight
(Dial et al., ’87). This may be evidence for functional compartmentalization of motor units at the level of the SB versus TB.

...

The present study shows that motor units within the C-H and S-H regions do not extend the whole length of a column but are localized to only a portion of column length. This localization, thus, demonstrates an inseries
organization at the motor unit level, in addition to the single fiber level.

In addition to localization of units, the present study indicates that individual fibers within motor units do not extend throughout the full unit length. Innervation ratios are not consistent throughout a unit, but are largest in the attachment end or mid-portion (Table 2). Within-unit innervation ratio inhomogeneities reflect unit composition by fibers of differing length (see also, Burke et al., ’73; Ounjian et al., ’91; Roy et al., ’95).

Sokoloff et al, Neuromuscular Organization of Avian Flight Muscle: Morphology and Contractile Properties of Motor Units in the Pectoralis (Pars Thoracicus) of Pigeon (Columba livia), J.Morphol. 236:179–208, 1998.

Spieractiviteit gemeten in boven en onder buikspieren tijdens buikspier oefeningen. Dit onderzoek laat het verschil in activiteit zien tussen de gebieden, mits de oefening correct wordt uitgevoerd:

RESULTS: The upper RA showed significantly greater activity during performance of CU exercise by the cp subgroups of both high (t = 2.14302, 95%) and low (t = 2.35875, 95%) activity groups. Only the cp subgroup of the high activity group showed that PT was significantly more strenuous than CU exercise on lower RA (t = -2.06467, 95%). CONCLUSIONS: Among correct performers, CU produces greater activity on upper RA. For persons who have a high level of activity, PT is more strenuous than CU on lower RA. Among incorrect performers, either exercise indistinctly activates the muscle portions.

Sarti et al, Muscle activity in upper and lower rectus abdominus during abdominal exercises, Phys Med, 77(12):1293-7

Regionale stimulatie is een optie om in de praktijk gebruikt te worden als klinische therapie:

Physical therapists may now find themselves rethinking some aspects of therapeutic regimens such as the size
and location of stimulating electrodes over specific muscles, the intensity and duration of stimulation, and the
positioning and circumstances (tasks) for providing stimulation. We know, for example, that the partition in the
LG muscle we call the "C" head45157 has a specific role during lengthening of this muscle in ascending stairs. If
weakness prevails in performing this activity, then stimulation of this partition, either during the task or in a simulation of it, might yield a more specific and justifiable intervention.
...

In any event, the reality that muscle partitions exist and may be functionally relevant provides reasons
for us to reconsider our understanding of muscle anatomy and how this knowledge will assist us in refining
our treatment approaches.
English et al, Compartmentalization of muscles and their motor nuclei: the partitioning hypothesis, Phys Med Dec1993;73(12):857-67

EMG studie, waarbij de effecten van de benchpress (beperkt) werden onderzocht. Helaas is er geen compleet onderzoek hiervan beschikbaar (zover ik heb gezocht). Mijn medische bibliotheek heeft volgens mij geen abonnement op dit wetenschappelijke tijdschrift. Wetenschapper J. Antonio beweert dat hier sprake is van regionale spierhypertrophy. Ik zelf durf dit niet te beweren, gezien de beperktheid van dit onderzoek en daarnaast zou ik het hele onderzoek moeten zien om de validiteit te checken. In het complete onderzoek (beschrijving van het complete onderzoek heb ik van Antonio) staat dat als men bovenkant borst (clavicular head) maximaal wil stimuleren moet men een narrow grip incline benchpress doen. Wil men onderkant borst (sternocostal head) meer stimuleren tov bovenkant borst dan kan men het best narrow grip decline benchpress doen. Het is zeer opvallend dat narrow grip een betere stimulatie geeft van de pectoralis major:

This experiment investigated the effects of varying bench inclination and hand spacing on the EMG activity of five muscles acting at the shoulder joint. Six male weight trainers performed presses under four conditions of trunk inclination and two of hand spacing at 80% of their predetermined max. Preamplified surface EMG electrodes were placed over the five muscles in question. The EMG signals during the 2-sec lift indicated some significant effects of trunk inclination and hand spacing. The sternocostal head of the pectoralis major was more active during the press from a horizontal bench than from a decline bench. Also, the clavicular head of the pectoralis major was no more active during the incline bench press than during the horizontal one, but it was less active during the decline bench press. The clavicular head of the pectoralis major was more active with a narrow hand spacing. Anterior deltoid activity tended to increase as trunk inclination increased.

Barnett et al, Effects of Variations of the Bench Press Exercise on the EMG Activity of Five Shoulder Muscles, Journal of Strength and Conditioning Research: Vol. 9, No. 4, pp. 222–227

Een stap die nog verder gaat dan het verdelen van spieren in compartimenten, is de compartimenten weer subcellulair te verdelen. Wat dan onstaat noemt men Nuclear Domain, dat weer voorgesteld kan worden als een theoretisch volume van cytoplasma die weer geassocieerd is met een enkele myonucleus. Dat betekent dus dat elke nucleus zijn eigen gebied stuurt. Dat zou dus een compleet isolerend gebied betekenen in één spiervezel.
Dit gaat een beetje tever voor dit artikel om er verder op in te gaan. Hiermee wordt aangegeven dat er nog een niveau kleiner is dan wat ik hierboven heb aangeven met Partitioning Hypothesis.

Waarom loopt half Nederland dan niet met een dikke binnenkant borst?

Ten eerste is de vezeldichtheid bij de aanhechting aan het borstbeen lager dan aan de buitenkant. De buitenkant van je borst is van nature dikker.

Ten tweede groeien spieren heel langzaam. Om een verschil te merken in spiermassa in een bepaalde spiergroep is moeilijk te zien. Als je al aardig wat spiermassa hebt en je wil bepaalde gebieden van de spieren meer stimuleren zal je het verschil in spiermassa nauwelijks kunnen waarnemen (mocht er sowieso verschil zijn). Dus dat betekent dat je voor een hele lange periode gericht moet trainen en dat gebeurt dikwijls niet.

Ten derde traint men bv. borstspieren vaak over de gehele ROM en vanuit verschillende richtingen.

Ten vierde, de mensen die klagen over de dikte van hun binnenkant borst hebben vaak een grote ruimte tussen de borstspieren. Daardoor lijkt het alsof ze soms een lichte pectus excavatum afwijking hebben. Dit is genetisch bepaald en het fenotype kan niet worden veranderd.

Ten vijfde, de dikte van de binnenkant borst wordt niet alleen bepaald door de ruimte tussen de orgio’s maar ook door de grootte en vorm van je ribbenkast en borstbeen. Iemand met een pectus excavatum kan gericht trainen wat hij/zij wil maar zal nooit een binnenkant borst krijgen die evenwijdig met de buitenkant borst loopt. Je bent dus beperkt door je bouw.

Mijn eigen ervaring nu. Ergens in de zomer (2006) heb ik spierpijn gehad alleen op het middelste gedeelte van mn borst. Ik voelde het alleen als ik mn armen recht voor me hield (inclusief ellebogen). Toen ik een beweging van buiten naar binnen maakte, voelde ik pas de spierpijn toen ik mn armen recht voor me had. Ik voelde de spierpijn ook met behulp van palpatie (vingers) alleen in het binnenkant borst gebied.
Wat betekent dit nu? Localized DOMS, dus specifieke micro-trauma, dus meer belasting op een bepaald deel van een spier.

Conclusie, er is wellicht regionale stimulatie van de binnenkant borst mogelijk, al dan niet significant waar te nemen met het blote oog. Ik heb aangetoond dat de kettingtheorie sowieso niet geldt voor spieren en een spier heel wat complexer is dan dat. Er is vrijwel geen bewijs dat het niet kan, er is meer bewijs dat er wel regionale stimulatie kan optreden in spieren. De Partitioning Hypothesis ondersteunt deze gedachte.

Als je tot hier bent gekomen, dan hoop ik ook dat je echt alles hebt gelezen (dus vooral de geciteerde studies) en vorm je eigen kritische mening erover.

Nawoord met het belang om kennis te hebben van het neuromusculair systeem:

At the same time, recognizing the importance of muscle partitioning may require that we reassess our understanding of how muscles truly operate. Using only the traditional perspective of muscle origin and insertion as the sole criterion upon which we base action and direction of movement may limit optimal evaluation and treatment of dysfunction within the neuromuscular system.

J. Antonio over significantie in studies en de relevantie ervan:

As scientists, we often get caught up in statistical significance. For example: Is the difference between doing bicep curls palms up vs. palms down significantly different with regards to the electrical activity of the muscle involved? Keep in mind though just because something shows statistical significance does NOT necessarily mean it is physiologically significant. Conversely, just because something is not statistically significant does not mean that it isn’t physiologically significant. So how do you make sense out of all this obscure science? Good question, no easy answer. It’s best to just stay as informed as possible and above all, be the eternal skeptic.

Nu stop ik en ga ik eten.. anders groeit mijn binnenkant borst ook niet natuurlijk

[builderB]

Op T-nation ook al een gesprekkie over gehad. Christian Thibeadeau heeft er een artikel over geschreven (shifting tension). Artikel vind ik nog steeds crappy, maar goed. Een andere user kwam met ander materiaal, maar ik vind het nog steeds fucking BULLCRAP dat binnenkant borst getraind kan worden.

hier mijn hersenspinsels:

Het Kawasaki stuk heb ik ook al eens gelezen. Misschien begrijp ik het niet, maar zie nog steeds geen binnenkantborst training voor me. Ik ben erg benieuwd naar quotes uit het artikel.

Dit wordt aangevoerd als PRO binnenkantborst. (zie je, die naam kan al niet veel goeds betekenen )

Muscle activation and its distribution within human triceps surae muscles -- Kinugasa et al. 99 (3): 1149 -- Journal of Applied Physiology

CAT.INIST.FR

http://icb.oxfordjournals.org/cgi/reprint/38/4/729.pdf

Gaat over o.a. triceps surae, wat kuiten en onwijze mumbojumbo over meetmethoden.... Veel leeswerk, veel might en probably, perhaps en maybe.
EMG studies zouden hebben uitgewezen dat verschillende delen verschillende activiteiten vertonen in verschillende oefeningen.
Ook gastrocnemicus zou naar proximaal meer activiteit vertonen dan in het distale deel van de spier. Maar over hypertrofie of krachtgains lees ik niks, activiteit wil nog niet zeggen dat we wat nuttigs doen..

we continue

ik zal een verdere opsomming geven van (voor mij bekende) pro's en (wijder verbreide)con's, met onderbouwing. Want een betoog met alleen con's is natuurlijk makkelijk.. Ik zal de progaylordinnerchest argumenten natuurlijk wel proberen te weerleggen

lees dus ook: (jippie, onderarmspieren... )

Anatomical partitioning of three human forearm muscles.Segal RL, Catlin PA, Krauss EW, Merick KA, Robilotto JB.
Division of Physical Therapy, Department of Rehabilitation Medicine, Emory University School of Medicine, Atlanta, GA 30322, USA. rsegal@learnlink.emory.edu

Anatomical partitioning has been found in the human biceps brachii, extensor carpi radialis longus and flexor carpi radialis muscles. The purpose of this study was to determine if the human extensor carpi ulnaris, flexor carpi ulnaris and flexor digitorum profundus are anatomically partitioned. Evidence for or against anatomical partitioning was obtained by observation of the architectural and innervation characteristics of each of the investigated muscles.

Twelve samples (11 were used for extensor carpi ulnaris) of each specific muscle type were harvested from perfused human cadavers. The architectural characteristics of tendinous boundaries, muscle fiber direction, and muscle fiber angle magnitude were observed, measured and documented. Microdissection technique was used to investigate the primary nerve branching pattern throughout each muscle.

A primary nerve branch to a specific muscle region indicated possible partitioning by innervation. The extensor carpi ulnaris was found to have a variable number of primary nerve branches. The extensor carpi ulnaris may have four partitions by innervation alone or three congruent partitions by innervation and muscle fiber architecture. The nerve to the flexor carpi ulnaris clearly innervates two architectural partitions within the muscle.

The innervation pattern to the flexor carpi ulnaris is congruent with muscle fiber architecture characteristics indicating consistent anatomical partitioning within the flexor carpi ulnaris. Two muscle nerves innervate the flexor digitorum profundus with branches innervating the medial and lateral regions of the muscle. Up to eight architectural partitions were found in a medial-to-lateral direction. Copyright 2002 S. Karger AG, Basel

Mjum medial naar lateraal. Van binnen naar buiten, transversaal op de vezelrichting dus? Lijkt me geen probleem eigenlijk, nog steed geen binnenkant borst, of boven- onderkant biceps benadrukken hiero. Gewoon andere vezels aanspreken. Niet delen van een vezel. Zo kwam het in mij op, lateraal en mediaal is dus open voor discussie, maar ik ging uit van een arm, hangend langs het lichaam. onderarmspieren dus. lekker boeie, als ze niet groeien, gaan zo ook niet in een kleiner deel groeien door een boven of onderkant specifiek te trainen.

Maar binnenkantborsttrainingminnende mensen (ohw yeah, scrabble on your ass) hebben meer noten op hun zang:

The definitive study on this is Antonio 2000, which is available for pay from various sources.

Here is a part though:

Skeletal muscle is a heterogeneous tissue that exhibits numerous inter-and intramuscular differences (i.e., architecture, fiber composition, and muscle function). An individual muscle cannot be simplistically described as a compilation of muscle fibers that span from origin to insertion. In fact, there are unique differences within a single muscle and within single muscle fibers with respect to fiber size and protein composition. Electromyographic data indicate that there is selective recruitment of different regions of a muscle
that can be altered, depending on the type of exercise performed. Longitudinal resistance-training studies also demonstrate that individual muscles as well as groups of synergist muscles adapt in a regional-specific manner. The author speculates that no single exercise can maximize the hypertrophic response of all regions of a particular muscle.
Thus, for maximal hypertrophy of an entire muscle, athletes
(particularly bodybuilders) are justified in incorporating various exercises that purportedly stimulate growth in a regional-specific manner.".

hmzzz, wordt beetje veel verteld, weinig toegevoegde informatie, speculates in de conclusie... Regional specific? What region? de achterhoek?
In dieren zijn dergelijke mogelijkheden in spieren wel aangetoond, nl verschillende delen van een spier selectief belasten. Daar tegenover staat:

Anat Rec. 2001 Mar 1;262(3):301-9.

Muscle length affects the architecture and pattern of innervation differently in leg muscles of mouse, guinea pig, and rabbit compared to those of human and monkey muscles.

Paul AC.

Department of Anatomy and Structural Biology, School of Medical Sciences,
University of Otago, Dunedin, New Zealand. angelika@cvrc.mgh.harvard.edu

The innervation pattern and fascicular anatomy of muscles of different lengths in mouse, guinea pig, rabbit, macaque monkey and human legs were analyzed. Neuromuscular junctions, muscle tendon junctions and ends of intrafascicularly terminating fibers were stained for acetylcholinesterase, and fascicle lengths measured. A high correlation between increasing fascicle length and increasing number of neuromuscular junctions was found, with non-primate (mouse, guinea pig, rabbit) and primate (macaque monkey, human) muscles forming two discrete groups. In non-primates, muscles with a single endplate band, fascicles were always shorter than 35 mm, fixing the limit of fiber length served by one neuromuscular junction. Muscles with fascicles longer than this had multiple discrete bands of motor endplates crossing their width at regular intervals. An increase in muscle length across or within species corresponded to an equivalent, standard increase of 10-12 mm fascicle length per motor endplate band. All human and monkey leg muscles, with the exception of gracilis and sartorius, were singly innervated and all muscle fibers ran the full distance from tendon to tendon. Singly innervated primate muscle fibers were up to 140 mm long whereas the mean distance between endplate bands in the two multiply innervated muscles was also considerably greater than in non-primates. These data indicate that allometric effects of increasing fascicle length, are distinct in common laboratory animals and two primates, when architecture and pattern of innervation are compared.

Mja, dat is toch wel redelijk definitief. Alle menselijke spiervezels in de benen van skeletale spieren lopen van origo tot insertio, (in feite alle in het lichaam, met uitzondering van 4 voor ons interessante spieren, sartorius, lattisimus, brachioradialis en gracilis, komt later)

Singly innervated, dus door één zenuw aangestuurd.

bekijk:

J Cell Biol. 2002 Feb 18;156(4):751-60. Epub 2002 Feb 11.

Different modes of hypertrophy in skeletal muscle fibers.

Paul AC, Rosenthal N.

Mouse Biology Program, European Molecular Biology Laboratory, 00016
Monterotondo-Scalo, Rome, Italy.

Skeletal muscles display a remarkable diversity in their arrangement of fibers
into fascicles and in their patterns of innervation, depending on functional
requirements and species differences.

Most human muscle fascicles, despite their great length, consist of fibers that extend continuously from one tendon to the other with a single nerve endplate band.

Other mammalian muscles have multiple endplate bands and fibers that do not insert into both tendons but terminate intrafascicularly. We investigated whether these alternate structural features may dictate different modes of cell hypertrophy in two mouse gracilis muscles, in response to expression of a muscle-specific insulin-like growth factor (IGF)-1 transgene (mIGF-1) or to chronic exercise. Both hypertrophic stimuli independently activated GATA-2 expression and increased muscle cross-sectional area in both muscle types, with additive effects in exercising myosin light chain/mIGF transgenic mice, but without increasing fiber number.

In singly innervated gracilis posterior muscle, hypertrophy was characterized by a greater average diameter of individual fibers, and centralized nuclei. In contrast, hypertrophic gracilis anterior muscle, which is multiply innervated, contained longer muscle fibers, with no increase in average diameter, or in centralized nuclei.
Different modes of muscle hypertrophy in domestic and laboratory animals have important implications for building appropriate models of human neuromuscular disease.

We act different. Our muscle is more stupid Dat wil dus zeggen dat dierproeven niet zomaar op mensen geprojecteerd kunnen worden.

Maar goed, er is natuurlijk meer, dat een binnenkantborstkerel kan aan zwengelen:

Zatsiorsky bijv. Ook niet de minste. Hij beweert:

From "Science and Practice of Strength Training" Zatsiorsky pg 78

"The recruitment order of MUs is relatively fixed for a muscle involved in a specific motion, even i the movement velocity or rate of force development alters. However, the recruitment order can be changed if the multifunction muscle operates in different motions. Different sets of MUs within one muscle might have a low threshold for one motion and a high threshold for another.

This variation in recruitment order is partially responsible for the specificity of training effect in heavy resistance exercise. If the objective in training is the full development of a muscle, one must exercise this muscle in all possible ranges of motion."

ik lees ten eerste het woordje 'might'. Daarnaast denk ik aan motorpatronen. Motorpatronen doen spieren bewegen. Een beweging bepaalt het motorpatroon en jij kunt het motorpatroon bepalen.
Het motorpatroon voor een squat is niet het mototpatroon voor een lunge of een pistol. In verschillende motorpatronen zijn verschillende spieren favoriet boven een ander, door verschillende omstandigheden waarin de beweging plaatsvindt, vnl bepaald door de hoek waarover de gewrichten bewegen, de afstand van het gewicht tot je zwaartepunt etc. bijv: OL stijl FrontSquat, Zwaar quaddominant. Ol stijl backsquat: hamstring dominant. Beide squats, maar verschillende spieren die het loodje gaan leggen tijdens het trainen.
Daar aan toegevoegd dat onderzoek beweerd dat vezels van origo tot insertio lopen, Dimas kwads heeft als een tank en speed en load belangrijk zijn bij de bepaling of je pussy type I of hardcore type II 'fasttwitch' MU's gaat aanspreken, geeft mij al genoeg te weten, hier echter nog wat extra:

J Morphol. 1993 Apr;216(1):35-45.

In-series fiber architecture in long human muscles.

Heron MI, Richmond FJ.

MRC Group in Sensory-Motor Physiology, Queen's University, Kingston, Ontario,
Canada.

The fiber architecture of adult human sartorius and gracilis muscles was
examined using a combination of fiber microdissections and histological methods. Intact fibers were dissected from fascicles of muscle strips that were digested in nitric acid. All of these fibers terminate intrafascicularly by tapering to a fine strand at one or both ends. They measure 4-20 cm after correction for shrinkage. Systematic dissections of 1 cm long blocks sampled at intervals along the muscle length suggest that tapered fiber endings occur at all locations along the muscle but are most common centrally; here they accounted for up to 14% of dissected fibers in each block. Transverse sections of muscle confirm that fiber profiles with small diameters occur at all levels of the muscle but are especially common in sections more than 5 cm from its origin or insertion. The architectural arrangement demonstrated here suggests that long human muscles, like muscles in other species, are composed of relatively short, in-series fibers. This has many implications for the neural activation and force-developing behavior of these muscles that must be considered when paralyzed muscles are reanimated using electrical stimulation. Further, it may predispose long muscles to certain types of neuromuscular damage and dysfunction.

Note: Most human peripheral muslce is singly innnervated, to date I am aware of 4 peripheral muscles that control movement identified, the two above, the Latissimus, and Brachioradialis (only identified through EMG, so still questionable).

Mja.... Again.... Quite a statement: 4 spieren die het niet doen, bij de rest lopen de vezels van origo tot insertio.
De argumenten die de latentpsychotischebinnenkantborsttrainer positief bekrachtigen in mijn post, zijn de beste pro's die ik tot nog toe heb gelezen. En imo BEHOORLIJK gammel dus. Ik zou ook heel graag de complete onderzoeken lezen, dus als iemand ze heeft

pennatiehoek veranderd door gewichtstraining, mja, misschien interessant voor multipennate spieren, zoals in veel zoogdieren zijn te vinden. Maar niet in de mens. Kawakami vertelt mij absoluut niet dat een verandering in pennatiehoek binnen een spier, met verschillen tussen de vezels binnen de spier, door oefeningen zijn te beinvloeden, anders dan de gehele spier in pennatiehoek te laten veranderen.
http://www.shobix.co.jp/ijshs/tempfi...4/20050199.pdf

Het focussen op een dergelijk klein onderdeel, vaak genetisch bepaald door veel ruimte tussen de pecs, is jammer van de tijd. Veelal beginners zullen zich er druk over maken. Getuige het groot aantal vragen dat er hier gepost wordt, door mensen met zeer weinig ervaring. Als je groeit, groeit de hele spier. Als er al een MRI nodig is om nonuniforme hypertrofie te meten nodig is en er vervolgens een verdenking wordt uitgesproken over een mogelijke invloed van grip/houding bij db curls, zet ik mn geld liever op andere zaken:

The purpose of the study was to determine whether varying biceps exercises, as commonly used by bodybuilders, produces a differential growth pattern in three regions of the muscle: near the origin (top of the arm), the belly (middle of the upper arm) or near the insertion (at the bottom of the upper arm).
...
To determine the changes in the subjects' biceps as a result of the training, the researchers used MRI.
After 12 weeks all areas of the biceps showed growth, with the greatest change appearing in the lower biceps, near the insertion of the muscle.
Investigators thought that was because it's the part of the biceps most affected by maintaining the hand in a typical curl position.
The next most affected portion was the belly, followed by the top of the upper arm.

1 Price, T., et al. (2005). Biceps brachii regional growth in response to 12 weeks of resistance training. Med Sci Sports Exer. 37:S131.

ALS het al mogelijk zou zijn om de binnenkantborst te trainen is het maar voor een zeer selectief gezelschap, die echt al op de toppen van hun kunnen presteren. 99% van de mensen heeft er NIKS aan en zou zich beter bezighouden met zaken die er echt toe doen. Gewoon zorgen dat die hele borst groeit. Die 2 gram extra aan de binnenkant leggen gewoon niets aan. Achterlopende binnenkant borst is te vaak gevolg van een te kleine borstspier die gewoon betere training in het algeheel nodig heeft of een genetische bepaling van de vorm en aanhechting van de spieren. Het is gewoon jezelf voor de gek houden om te denken dat je er echt wat aan hebt om je zo te focussen op de binnenkantborst/onderkant triceps. Quit wining and start training.

Al het gehypothiseer van het pro binnenkantborst wereldje (en daar horen ook de boven en onderkant biceps en whatever lui bij) en het bewijs tegen deze mythe beschouwend, zeg ik:

FUCK OFF MET BINNENKANT BORST

grtz.

B


score: 12 wetenschappelijke artikelen, géén hypothetisch geneuzel als tegenbewijs van de binnenkant borst mythe, teveel perhaps vanuit het pro binnenkant borst veld en géén directe indicatie dat het distale of proximale deel door verschillende oefeningen verschillend belast kan worden

p.s. ga coole dingen doen. Zoals twee keer je lichaamsgewicht OH omhoog zien te krijgen of zo...

[DikkeArmen]

hier een uitleg over de desbetreffende spier(en)
+een link met de werking van de spieren in het algemeen deel 1



The Pectoralis major (Fig. 410) is a thick, fan-shaped muscle, situated at the upper and forepart of the chest. It arises from the anterior surface of the sternal half of the clavicle; from half the breadth of the anterior surface of the sternum, as low down as the attachment of the cartilage of the sixth or seventh rib; from the cartilages of all the true ribs, with the exception, frequently, of the first or seventh, or both, and from the aponeurosis of the Obliquus externus abdominis. From this extensive origin the fibers converge toward their insertion; those arising from the clavicle pass obliquely downward and lateralward, and are usually separated from the rest by a slight interval; those from the lower part of the sternum, and the cartilages of the lower true ribs, run upward and lateralward; while the middle fibers pass horizontally. They all end in a flat tendon, about 5 cm. broad, which is inserted into the crest of the greater tubercle of the humerus. This tendon consists of two laminæ, placed one in front of the other, and usually blended together below. The anterior lamina, the thicker, receives the clavicular and the uppermost sternal fibers; they are inserted in the same order as that in which they arise: that is to say, the most lateral of the clavicular fibers are inserted at the upper part of the anterior lamina; the uppermost sternal fibers pass down to the lower part of the lamina which extends as low as the tendon of the Deltoideus and joins with it. The posterior lamina of the tendon receives the attachment of the greater part of the sternal portion and the deep fibers, i. e., those from the costal cartilages. These deep fibers, and particularly those from the lower costal cartilages, ascend the higher, turning backward successively behind the superficial and upper ones, so that the tendon appears to be twisted. The posterior lamina reaches higher on the humerus than the anterior one, and from it an expansion is given off which covers the intertubercular groove and blends with the capsule of the shoulder-joint. From the deepest fibers of this lamina at its insertion an expansion is given off which lines the intertubercular groove, while from the lower border of the tendon a third expansion passes downward to the fascia of the arm.


410

The Pectoralis minor (Fig. 411) is a thin, triangular muscle, situated at the upper part of the thorax, beneath the Pectoralis major. It arises from the upper margins and outer surfaces of the third, fourth, and fifth ribs, near their cartilage and from the aponeuroses covering the Intercostalis; the fibers pass upward and lateralward and converge to form a flat tendon, which is inserted into the medial border and upper surface of the coracoid process of the scapula.

411

Mijn mening

De twee spieren kunnen niet apart getraind Wel wordt er onderscheid gemaakt in het bovenste deel van de borst, het middelste deel, en het onderste deel. Hoewel het niet mogelijk is om ieder deel geheel geïsoleerd te trainen, en deze oefeningen leggen wel het accent op het aangegeven deel:

Gehele borst:

bench press
flat-bench flyes

Bovenste deel van de borst:

incline presses (barbell of dumbbells)
incline flyes

Middelste deel van de borst:

bench press
flat-bench flyes
close-grip bench presses met de ellebogen uit elkaar

Onderste deel van de borst:

decline press
decline flyes
parallel-bar dips met de ellebogen uit elkaar

Ervaringen van BBérs

Orgineel geschreven door Robert DiMaggio BB


Quote:
The existence of the so-called "upper", "lower", "inner" and "outer" pectorals along with the assertion that it is possible to isolate one or more of these to the relative exclusion of the others in training, are among the most firmly entrenched myths in Strength Training and Bodybuilding circles. In fact none of these truly exist as either separate and distinct muscles or regions in a functional sense. Even though it could be argued that there appears to be a structural distinction between the upper and lower pectorals (and some anatomy texts do in fact support this distinction though not all do) because the pectoralis-major does originate from both the sternum and the proximal or sternal half of the clavicle along it’s anterior surface (it also has connections to the cartilages of all the true ribs with the frequent exception of the first and seventh, and to the Aponeurosis of the external oblique muscle), this is considered to be a common (though extensive) origin in terms of the mechanical function of the muscle. Thus the pectoralis-major is in fact for all practical purposes one continuous muscle with a common origin and insertion, and functions as a single force-producing unit. The terms upper, lower, inner and outer are imprecise and relevant only in order to make a vague subjective distinction between relative portions of the same muscle for descriptive purposes. They are vague and imprecise terms because there is no clearly delineated or universally defined border between them.
Further it is not physically possible either in theory or practice to contract one region of a single muscle to the exclusion of another region or regions (as a Biomechanics Professor of mine once demonstrated to a bunch of us smart-ass know-it-all’s taking his course, using EMG analysis). When a muscle contracts it does so in a linear fashion by simultaneously reducing the length of its constituent fibers and thus its overall length from origin to insertion. Even where a single muscle is separated into multiple functional units that are clearly defined such as the triceps (which are referred to as “heads” by Anatomists and Biomechanists), because they share a common point of insertion in order for one head to shorten all must shorten. This only makes sense if you think about it because otherwise there would be “slack” in one when the other shortened, which as we know does not occur. Note that there are some special cases where one head of a muscle must actually lengthen when the other shortens (e.g. the posterior head of the deltoid in relation to the anterior head during the positive stroke of fly’s), the point however is that even in these special cases there is no “slack” because there is in fact contractile activity (whether concentric or eccentric) throughout the muscle.


That is not to say however, that all fibers in different areas, or heads are necessarily shortened to the same degree during a particular movement. Depending on the shape of the muscle, the joint geometry involved, and the specific movement being performed, fibers in one area of a muscle or head may be required to shorten more or less than in others (or even to lengthen) in order to complete the required movement. For example during a decline fly though muscle fibers in all regions of the pectoralis-major must shorten as the upper arm is drawn towards the median plane of the body, because of the angle of the arm in relation to the trunk the fibers in what we commonly refer to as the lower pecs will have shortened by a greater percentage of their overall length than those in the upper region of the muscle by the completion of the movement. Conversely when performing an incline fly there is greater shortening in the fibers towards the upper portion of the muscle than in the lower.


Many proponents of the so-called “isolation” approach to training claim that this proportionally greater shortening of the fibers equates to greater tension in the “target” region than in others, and therefore stimulates greater adaptation; but this is completely at odds with the cross-bridge model of muscle contraction which clearly shows that as fiber length decreases tension also declines due to increasing overlap and interference in the area of the cross-bridges. Some also contend that the fibers called upon to shorten to a greater degree tend to fatigue faster than others and that therefore there is greater overall fiber recruitment in the region where this occurs, and thus a greater stimulus to growth; but there is no evidence to suggest that a fiber fatigues faster in one position than in another in relation to other fibers in the same muscle. In fact it has been shown that Time Under Tension (TUT) is the determining factor in fatigue and not fiber length. In fact fiber recruitment tends to increase in a very uniform fashion throughout an entire muscle as fatigue sets in.


The ability to “isolate” a head, or region of a muscle to the exclusion of others by performing a particular movement, or by limiting movement to a particular plane and thus develop it to a greater degree, is a myth created by people who wish to appear more knowledgeable than they are, and has been perpetuated by trade magazines and parroted throughout gyms everywhere. It is pure non-sense and completely ignores the applicable elements of physiology, anatomy, and physics in particular. Quite simply the science does not support it, and in most cases is completely at odds with the idea.
Regardless of the science however, many people will remain firmly convinced that muscle isolation is a reality because they can “feel” different movements more in one region of a muscle than in others. This I do not dispute, nor does science. There is in fact differentiated neural feedback from motor units depending on the relative length of the component fibers, and this feedback tends to be (or is interpreted by the brain as) more intense when the fibers in question are either shortened (contracted) or lengthened (stretched) in the extreme. However this has to do with proprioception (the ability to sense the orientation and relative position of your body in space by interpreting neural feedback related to muscle fiber length and joint position) and not tension, fatigue, or level of fiber recruitment. Unfortunately it has been seized upon and offered up as “evidence” by those looking to support their ideas by any means available.


Muscle shape is a function of genetics and degree of overall development. As you develop a muscle towards its potential, it does change in appearance (generally for the better) but always within the parameters defined by its inherent shape. A person who tends to have proportionately more mass towards the upper, lower, inner or outer region of his or her pectoralis-major will always have that tendency, though it may be more or less apparent at various stages in their development, and in most cases appears less pronounced as overall development proceeds. That is not to say that training a muscle group from multiple angles is totally without value. In fact we know that even subtly different movements can elicit varying levels of fiber recruitment within a muscle in an overall sense (i.e. in terms of the percentage of total available fibers) due to differences in joint mechanics, and neural activation patterns, as well as varying involvement of synergistic and antagonistic muscle groups involved. So by all means experiment with different angles in your training, but don’t expect to be able to correct so-called “unbalanced” muscles this way, or to target specific areas of a particular muscle. Work to develop each of your muscles as completely as possible and shape will take care of itself. If you want to worry about “shaping” you should pay more attention to the balance between different muscle groups and work to bring up any weak groups you may have in relation to the rest of your physique.


Toch nog een mailtje gehad van henk visser (ned; Bodybuilder)

De binnenkant van de borst apart aanpakken lukt niet echt.
Wel kun je de nadruk leggen op de binnenkant door te zorgen dat je met bankdrukken de ellebogen meer naar je zij trekt en niet helemaal wijd.
Met smal bankdrukken merk je dat de ellebogen meer naar je zij komen en daardoor vaak meer spanning op de binnen/borst geeft.
Na het bankdrukken direct push ups net de handen bijna tegen elkaar aan geeft een soortgelijk effect.
De meeste mensen hebben tijdens het bankdrukken de schouders helemaal wijd ellebogen naar buiten waardoor de druk op de schouders verhoogd en op de borst afneemt.


Groetjes,
Henk Visser

Mijn eind conclusie:

Het is niet mogenlijk om je binnenkant borst apart te trainen wel is het mogenlijk om oefeningen te doen die daar wel het accent opleggen zoals hier boven is beschreven(henk Visser) de pecdeck en kabelcrossover zijner ook goed voor.


Groetjes DikkeArmen

[Samu]

Pfoe paar dagen af en toe bezig geweest om dit samen te stellen (was al een groot deel vergeten ). Heb m'n gescande plaatjes in een link gezet, zijn nogal groot.

Aangezien builderB al heeft aangetoond dat spiervezels van origo tot insertie lopen, hoef ik daar al niet verder op in te gaan. Ga eerst nog wat algemene info geven, dan wat info over hoe spieren eigenlijk samentrekken (info die hier nog nooit voorbij is gekomen voor zover ik weet).
Ow als iemand iets niet snapt: lees het nog maar een paar keer. Ik snapte het ook allemaal niet toen ik het de eerste keer hoorde.

Spiervorm:
Spieren bestaan in verschillende vormen.
Hierbij even een stukje van op wikipedia, dat dit perfect uitlegt:

Skeletspieren zijn er in verschillende vormen:

spoelvormig - de meest eenvoudige vorm waarbij de spier een origo, een insertie, en een spoelvormige spierbuik heeft, voorbeeld: m. sartorius
meerkoppig - waarbij een spier meer origo's en/of inserties heeft, voorbeeld: m. biceps brachii
meerbuikig - waarbij een spier meerdere spierbuiken heeft tussen origo en insertie, voorbeeld: m. rectus abdominis (de rechte buikspier)
waaiervormig - waarbij de origo veel breder is dan de insertie of andersom, voorbeeld: m. pectoralis major (de grote borstspier)
kringspier - waarbij de spiervezels rond lopen, bijvoorbeeld rond de mond of bij de endeldarm

Verder kunnen we, gekeken naar het exacte verloop van de spiervezels tussen origo en insertie, een onderscheid maken tussen:

parallel-vezelige spieren - bij deze spieren komt de gehele contractie van het spierweefsel ten goede aan een verkorting tussen origo en insertie, voorbeeld: m. sartorius
geveerde spieren - hierbij staan de spiervezels tussen origo en insertie onder een bepaalde hoek, voorbeeld: m. rectus femoris
Het voordeel van geveerde spieren ten opzichte van parallel-vezelige spieren is dat er meer spiervezels naast elkaar kunnen samentrekken en dat er dus een grotere kracht kan worden gegenereerd. Met een andere term wordt dan wel gesproken over een grotere fysiologische doorsnede. Het nadeel is dat, omdat de spiervezels onder een hoek staan, niet de volledige contractie uiteindelijk ten goede komt aan een verkleining van de afstand tussen origo en insertie. Geveerde spieren hebben met andere woorden een kleiner bewegingstraject.

Bron

De waaiervorm van de pectoralis major verklaart dus waarom de spier aan de binnenkant dunner is dan aan de buitenkant. Aan de binnenkant liggen de vezels veel meer gespreid, daar waar ze aan de buitenkant allemaal samenkomen.

Hierbij ook een plaatje met een doorsnee van een spierbundel:
Klik

Het begrip motorunit:
Elke spiervezel krijgt z'n signaal om te contraheren/relaxeren van een zenuwcel. Soms innerveert een zenuwcel verschillende spiervezels (in je quads tot zelfs 100 vezels dacht ik), in de spieren van je hand krijgt elke vezel z'n eigen zenuwcel (gezien de veel fijnere motoriek).
Zenuwcel + vezel(s) = motorunit.
Om Zatsiorsky ook maar te quoten (thx builderB ):

From "Science and Practice of Strength Training" Zatsiorsky pg 78

"The recruitment order of MUs is relatively fixed for a muscle involved in a specific motion, even i the movement velocity or rate of force development alters. However, the recruitment order can be changed if the multifunction muscle operates in different motions. Different sets of MUs within one muscle might have a low threshold for one motion and a high threshold for another.

This variation in recruitment order is partially responsible for the specificity of training effect in heavy resistance exercise. If the objective in training is the full development of a muscle, one must exercise this muscle in all possible ranges of motion."

Zie daar de verklaring waarom je wel bv. bovenkant/onderkant borst kan accentueren: het aanspreken van andere motorunits. Dat is dus simpel te verklaren.


Spiervezels:
Eerste ding dat je moet weten: een spiervezel ontstaat door samensmelten van spiercellen. Vandaar dat een spiervezel meer dan één kern heeft.
Een spiervezel bestaat verder uit een bundel van myofibrillen. Deze myofibrillen lopen naast elkaar, over de gehele lengte van een spiervezel. Myofibrillen zijn dwarsgestreept, met lichte en donkere zones. Dit wordt veroorzaakt door actine en myosine. Deze zones worden aangeduidt met "banden": H, Z, A, I... Van één Z-band tot de volgende spreek je van een sarcomeer.
Verder vinden we in een spiervezel ook nog het sarcoplasmatisch reticulum, waarin veel calciumionen zitten. Samen met de T-tubuli vormt dit een netwerk tussen de myofibrillen.
Dan zijn er ook nog mitochondriën. (vanaf hier verwacht ik dat jullie nieuwe dingen gaan ontdekken )

Klik en Klik

Actine en myosine:
Myosine is makkelijk om uit te leggen: gewoon een staart + kop.
Actine bestaat uit twee spiraalsgewijs gewonden kettingen van globulaire actinemoleculen. Daarrond zit nog een tropomyosinedraad bestaande uit 2 polypeptideketens. Op deze tropomyosinedraad liggen om de 40nm nog 3 globulaire troponine-eenheden:
TnT: gekoppeld aan tropomyosine
TnC: bindingsplaats voor calcium
TnI: gekoppeld aan actine
In rust bezet tropomyosine de bindingsplaats voor myosine.
Klik

Contractiemechanisme:
Het volgende stukje komt uit m'n cursus histologie van vorig academiejaar (toen ik nog voor kinesist/fysiotherapeut studeerde).

De contractie gebeurt volgens het "sliding filament"-principe: de actine- en myosinefilamenten verschuiven ten opzichte van elkaar.

Bij contractie:
Wanneer een aktiepotentiaal van een motorisch neuron de spier bereikt wordt deze overgedragen op de spiervezel ter hoogte van de motorische eindplaat. De elektrische veranderingen worden via de T-tubuli overgedragen op het sarcoplasmatisch reticulum en daardoor zal er een grote hoeveelheid calciumionen hieruit worden vrijgesteld. De calciumionen zullen binden op het troponine C, waardoor het tropomyosine dieper in de F-actinegroef zakt. De vrije myosinekop, waarop een ATP molecule vastzit (in een kloof net achter de aangrijpingsplaats voor het actine), bindt aan een actine myomeer. Het ATP wordt gehydrolyseerd tot ADP + Pi + energie. Deze energie wordt aangewend voor de "Power stroke", het ombuigen van de zware meromyosines en alzo de actinefilamenten over de myosinefilamenten te trekken. Door het opnieuw binden van ATP komt de myosine van het vorige actinemonomeer los en kan met een ander actinemonomeer binden. Zo is de cyclus opnieuw gestart.

Bij relaxatie:
Bij relaxatie wordt het calcium terug in het sarcoplasmatisch reticulum gepompt via een Ca2+/Mg2+ ATPase pomp, waardoor de bindingsplaatsen nodig voor contractie door tussenkomst van de tropomyosinedraad geen verder contact kunnen maken.

Klik

Zo, liefste binnenkant-borst-liefhebbers. Kom nog maar eens terug als jullie dit allemaal snappen en leg dan maar eens uit hoe je denkt een sterker signaal te kunnen geven aan één kant van een vezel. Have fun waisting your time.
En het feit dat je bij cable cross-overs of flies je binnenkant meer voelt, is omdat de spier over z'n geheel nog meer verkort is dan bij bv. benchpress. Dat trainers hier zo vaak over lullen bewijst dat ze niks van anatomie kennen en ook niet de moeite nemen om zich er in te verdiepen. Liever nog een paar dingen overnemen die men al 50 jaar zegt ipv. hun kennis up-to-date te houden (zoals 3XL bv. wèl doet).
Ow en ja wetenschap staat boven wat trainers zeggen. Anders kunnen we ook nog altijd gaan geloven dat de wereld plat is.